Waarom het kind in de polenta kookt (2011)

‘Waarom het kind in de polenta kookt’ is een aangrijpend verhaal over een meisje dat opgroeit in een circusfamilie, die uit het dictatoriale Roemenië vlucht. Het meisje probeert haar weg te vinden in de bizarre grote-mensenwereld. Haar moeder vliegt elke avond hangend aan haar haar door het circus. Haar vader is een droevige clown, die kitscherige filmpjes maakt. Achter deze kleurrijke wereld is er een duistere plek waar het kind in de polenta kookt.

De solovoorstelling is gebaseerd op een sterk autobiografisch boek van de Roemeense schrijfster Aglaja Veteranyi, waarvoor zij diverse literaire prijzen ontving. Op het Amsterdam Fringe Festival 2011 kreeg de voorstelling de ‘Fringe Review Award for outstanding theatre’.

“Het decor van de voorstelling bestaat uit een bed, een stoel en een kast. Aan het plafond hangt een lange lap stof die dient als hangmat en circusattribuut. Waarom het kind in de polenta kookt begint in het donker. In de hangmat zit het meisje met een zaklamp. Soms verlicht ze de doeken of een deel van het toneel, dan weer haar gezicht. De tekst die het meisje spreekt geeft de belangrijkste thema’s van haar leven weer: het ontbreken van een thuis en de angst voor de dood.

De voorstelling is een monoloog van één actrice, die een wereld met veel meer dan één personage weet op te roepen. Het acteerwerk van Ioana Tudor is zeer overtuigend. Ze vertelt en speelt het verhaal op dynamische wijze en ze is geen moment voorspelbaar. Het meisje gaat van het circus naar een tehuis. Haar moeder krijgt het ongeluk waar het meisje altijd al voor vreesde en kan haar act in het circus niet meer opvoeren. Ze haalt het meisje uit het tehuis en maakt een prostituee van haar. De al donkere sfeer wordt ineens zwart. We kunnen niet meer lachen om de act van het meisje wanneer ze opkomt met een blonde pruik en een weinig verhullend kostuum, haar onschuld in deze situatie is pijnlijk confronterend. De vormgeving van de voorstelling draagt op ingenieuze wijze bij aan de vertelling. Het meisje tekent met krijt een lijk op de vloer. Ze schrijft haar familiehistorie op de muur, waarvan het belangrijkste aspect is dat ze zelf nooit kinderen wil. Ze doet haar haren aan een haak en rent rondjes over de speelvloer, zodat ze lijkt op haar moeder tijdens haar circusact. Het decor past goed bij het verhaal en biedt allerlei mogelijkheden voor de vertelling. De belichting draagt bij aan de grimmige sfeer die het stuk heeft. De prachtige taal geeft de voorstelling een extra dimensie. Het verhaal is fijn verweven, voortdurend keert informatie in een andere vorm terug.”
(…)
“Wanneer de voorstelling eindigt durft het publiek niet te applaudisseren, uit angst de gecreëerde spanning te doorbreken. Hoe verder we in het verhaal geraken, hoe meer we ademloos kijken en luisteren naar het verhaal van het meisje. De prachtige tekst, het weergaloze spel en de steeds grimmigere sfeer maken Waarom het kind in de polenta kookt een zeer indrukwekkende en aangrijpende voorstelling.”
(uit de review van Heleen de Hoon, 11-09-2011)